سيناپس

باريا
 

Baaria
 

فيلمنامه نويس و کارگردان: جوزپه تورناتوره ، مدير فيلم برداري: انريکو لوسيدي، تدوين: ماسيمو کواگليا، موسيقي: انيو موريکونه، بازيگران: فرانچسکو شيانا، مارگارت ماده، رائول بووا، جرجيو فالتي، لئو گالوتا، محصول 2009 ايتاليا و فرانسه، 150 دقيقه، ژانر: درام /تاريخي /جنگي / کمدي
خلاصه داستان: داستان فيلم از دهه 1920 تا زمان حال در باريا، دهکده اي داغ و پرغبار در سيسيل روي مي دهد و از نگاه دو عاشق، پپينو و مانينا روايت مي شود. در اين بين، خانواده اي سيسيلي در سه نسل به تصوير در مي آيد: از چيکو تا پسرش پپينو تا نوه اش پي ترو. در عصر فاشيست ها، چيکو چوپاني سر به زير است، با اين حال اين فرصت را دارد که علايق خود را دنبال کند؛ سال هاي پيش از به قدرت رسيدن موسوليني، خانواده اغلب براي دون جاکينتو، سرمايه داري بانفوذ کار مي کنند که اغلب از قدرت و موقعيت خود براي استفاده از ديگران استفاده مي کند. پپينو جوان احساس مي کند در حق او و خانواده اش بي عدالتي شده است. سال ها و در دوران جنگ جهاني دوم پپينو يک جوان سي و چند ساله است که با ماجراهاي بسيار و خاطرات شگفت انگيزش رو به روست: مرداني که در ميدان ده قماربازي مي کنند، بزهايي که کتاب هاي درسي او را مي خورند و لذت ديدن فيلم هاي صامت. همه اينها در پرده اي تيره تر از فاشيست هاي سياه پوش که با غرور در خيابان قدم مي زنند، اعلان جنگ و لحظه شادي آفرين آزادي وقتي متحدين در جزيره فرود مي آيند، روي مي دهد. و به اين ترتيب آرام آرام يک مرد، يک فرد شکل مي گيرد. پپينو در آشفتگي هاي پس از جنگ به حزب کمونيسم مي پيوندد. او که از خانواده اي فقير آمده و شاهد تحقير از سوي زمين داران بوده، حس مي کند سوسياليسم راهي براي رسيدن به عدالت و دنيايي عادلانه تر است، اما وقتي پپينو عاشق مانينا دختري مو مشکي مي شود، خانواده اش عضويت او در حزب را به يادش مي آورند. در همان حال که سن پپينو بالاتر مي رود، موفقيت در برابر شکست قرار مي گيرد و درد با شادي آميخته مي شود. در باريا، زندگي مي تواند ساده يا پيچيده و پر از شوخ طبعي يا غم باشد، اما هيچ وقت غير جذاب نيست. زندگي در يک کلام جريان دارد.

جوزپه تورناتوره / Giuseppe Tornatore
 

جوزپه تورناتوره فيلمنامه نويس و کارگردان ايتاليايي سال 1956 در باگريا سيسيل به دنيا آمد. او ابتدا به بازيگري و تئاتر علاقه داشت، اما پس از آن که مدتي به عنوان عکاس آزاد کار کرد، متوجه سينما شد. او اولين بار به عنوان يکي از سازندگان مستند تحسين شده اقليت هاي قومي در سيسيل روي صندلي کارگرداني نشست و سال 1985 اولين فيلم بلند خود با عنوان پروفسور را ساخت که جايزه روبان نقره اي بهترين کارگردان را برايش به همراه داشت. تورناتوره بيشتر با فيلم سال 1988 سينما پاراديزو شناخته مي شود؛ فيلمي درباره يک فيلم ساز موفق که براي شرکت در مراسم تدفين يک دوست قديمي به سيسيل شهر زادگاهش باز مي گردد. سينما پاراديزو در سطح جهاني با موفقيت بسيار رو به رو شد و اسکار بهترين فيلم غير انگليسي زبان را هم دريافت کرد. ستاره ساز، افسانه 1900، مالنا و ناشناس از ديگر فيلم هاي تورناتوره است.
منبع : فيلم نگار شماره 94